ਜੈਪੁਰ : ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ‘ਆਈ ਬੈਂਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ’ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਸੱਤ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ 30 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ 17,675 ਨੇਤਰਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਤਰਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਦਭਾਗੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ‘ਆਈ ਬੈਂਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ’ ਪਿਛਲੇ 24 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਜਨਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੁਸਾਇਟੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਹੈਲਪ ਡੈਸਕ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਂਪ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ 2002 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਛਲੇ 24 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸਾਇਟੀ ਨੇ 27,307 ਕੌਰਨੀਆ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਫਤ ਕੌਰਨੀਆ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸਰਜਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ 17,675 ਨੇਤਰਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ‘ਆਈ ਬੈਂਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ’ ਦੀ ਮੈਨੇਜਰ ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਛੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਪੰਜਾਬ, ਦਿੱਲੀ, ਉਤਰਾਖੰਡ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ 30 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੌਰਨੀਆ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਸ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, 300,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕ ਕੌਰਨੀਆ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕਾਰਨ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਈ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਹਨ। ‘ਆਈ ਬੈਂਕ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ’ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬੀ.ਐਲ. ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇਕਰ ਲੋਕ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਐਕਟ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸਮਾਜਿਕ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਕਾਰਨ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਹਨ । ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲੋਕ ਕੁਝ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ – ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ 300,000 ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੈਕਲਾਗ ਘੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨੇਤਰਹੀਣਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ ਹਰੇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਦਾ 91 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ 16 ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ 14 ਕੇਂਦਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਕੌਰਨੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੈਪੁਰ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਛੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਦੇ 30 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੌਰਨੀਆ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਕੌਰਨੀਆ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੱਤ ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਅਤੇ 25 ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਕੌਰਨੀਆ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਾਇਣਕ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਕੌਰਨੀਆ 15 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਇਸ 15 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਿੰਡੋ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਾਈ ਮਾਨ ਸਿੰਘ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਜ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਖਾਂ ਛੇ ਤੋਂ ਅੱਠ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੌਰਨੀਆ ਨੂੰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਖਾਸ ਹਾਲਾਤਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਏਡਜ਼, ਹੈਪੇਟਾਈਟਸ, ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਗ, ਗੰਭੀਰ ਜਲਣ, ਡੁੱਬਣ, ਆਦਿ) ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗੌਰਵ ਥਾਪਾ, ਇੱਕ ਕੌਰਨੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਾਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੰਕਰ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖਦਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ – ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੌਰਨੀਆ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।”
ਉਸਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 2011 ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ । ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਲੋੜਵੰਦ ਦੇ ਕੰਮ ਆ ਸਕਣ। ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਸੁਨੀਲ ਬੈਰਵਾ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਇੱਕ ਨੇਕ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਤਰਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।”
ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਕਾਸ ਸੈਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੈਣੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੱਟ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਡਾਕਟਰੀ ਕਰੀਅਰ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਹਾਂ।” ਪਵਨ ਸ਼ਰਮਾ ਜੋ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਕਾਰਨ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਕੌਰਨੀਅਲ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਦਾ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੈ। ਪਵਨ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਬਹਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਜੀਵਨਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਬੌਬੀ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕੌਰਨੀਅਲ ਵਿਗੜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ – ਇੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਤੇ ਕੌੜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਾਇਆ। ਬੌਬੀ ਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, “ਸਰਜਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਲੀਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ।”
